فصلی ازراه خواهدرسید

که نگاه من وتورادرهاله ای ازغم فروخواهدبرد

فصلی ازراه خواهدرسید

که سایه ی سیاه شب رادرخاطره های سبزمان نقش خواهدزد

فصلی ازراه خواهدرسید

که حتی غرفه های آسمان درتب سوزعشق من وتوخواهندسوخت

فصلی ازراه خواهدرسید

که حریربرگهای زردش رازیرقلب های حزن آلودمن وتوخردخواهدکرد

فصلی ازراه خواهدرسید

که صراحی سیاه شب عشق دیدهٔ من وتورابه یک خواب عمیق خواهدفرستاد

فصلی ازراه خواهدرسید

که میعادزندگی من وتورادریک وزش تندوسهمگین بادویران خواهدساخت

فصلی ازراه خواهدرسید

که حق زیستن راازتصورآرزوی من پاک خواهدکرد

فصلی ازراه خواهدرسید

که ازرؤیاهای شبانه ی من وتوکابوس تاریکی راخواهدگذراند

فصلی ازراه خواهدرسید

که درقلب زودباورمن حسرت وسکوت راتجلی خواهدکرد

فصلی از راه خواهد رسید

که شکوه یأس با غرور در قلبم دریچه ای از تاریکی راخواهدساخت

فصلی از راه خواهد رسید

که پرستوی روح من را به وهمی از امید خواهد سپرد

فصلی از راه خواهد رسید

که وداع را با صدایی گرفته از خیال شعرم خواهد خواند

فصلی از راه خواهد رسید

که وجود تودرلحظه های مهتاب گونهٔ شب ازآفتاب زندگی ام

بارسفرراخواهد بست

فصلی از راه خواهد رسید

که بی تو مرگ را از میان شاخه های خشکش زمزمه خواهد کرد

زمزمه خواهد کرد مرگ را

مرگ من را